Дарагая мая Беларусь!

Дарагая мая Беларусь! Ты, як Русь, як бярозка белая! Нашых продкаў зямлёй ганарусь, Дзе б ні быў я, чаго не рабіў бы я... Ты заўжды для Расіі аплот — Не на час, на эпохі, стагоддзя. За славян паўставАла ў рост Сілай мужнай сваёй у народзе. Катавалі цябе як маглі І паілі крывёю народнаю. Удушыць цябе не змаглі, Няпакорную, духам свабодную. Шмат загінула дочак, сыноў За Айчыну вялікую, родную. Гора ўдоў і сірот-дзяцей Не зламалі цябе, няпокорную! Для цябе Расія — сястра, На стогоддзі, як маці, любімая. Як праменьчык, як людзям вясна, Ад чаго ты жывеш шчаслівая. Нідзе болей у сэрцы тваім, Што спазнала бяду і няшчасці, Ля Расіі каго-та дабрэй, Каб жадаў ёй і росквіту, шчасця. З братнім рускім народам сям'ёй Жыць стагоддзі табе прадкАзана. І ў шчаслівы час, і ў ліхі, Калі б лёсам было наказана... Дарагая мая Беларусь! Край цудоўны, святы і мілы! Ты са мной, я табой ганарусь, Усёй душы маёй добраю сілай!